Κυριακή, 6 Μαΐου 2018

3 Μάη 2018 το κυκλάμινο βουνού, έκλεισε 12 χρόνια!

3 Μάη 2018 το κυκλάμινο βουνού, έκλεισε 12 χρόνια!

...Μιλάμε για πολύ δύσκολο "κουπί" κι αφάνταστα "εμπόδια".

Πριν με διαγράψουν, γενικώς, να προλάβω να "Ευχαριστήσω" όσους με τίμησαν.... περαστικούς και μη.

Όχι, δεν ανήκω στην κατηγορία: "Τόσα μπορούσα, τόσα έκανα."

Όσοι δεν κατάλαβαν καλά, έχω δώσει την ίδια την ψυχή μου εδώ!
(Υγ. ημέρας. Δεν μιλάμε για τις "απλήρωτες" εργατοώρες... Έχει πέσει τόση άδικη "τιμωρία", που δεν μπορείτε να φανταστείτε! Ακόμα και στην ζωή, κυρίως στην ζωή μου! Αυτό το συμπλήρωσα μετά. ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ, όμως! Ως εκεί!)

Το αν παραπλανήθηκα, αν σας παραπλάνησα, χωρίς να το θέλω, θα το γράψει η ιστορία με μικρό "ι", γιατί δυστυχώς, η εξέλιξη του ίντερνετ, εκεί, ανήκει!

Αυτά, γιατί θέλω να το προλάβω, μη πάει στο 2019!

Υγ. Ημέρας, 7/5/18

Μας "προέκυψε" κι είναι δώρο από μένα, 



Το "Ρεπορτάζ - κυκλάμινου του βουνού" και είναι 12 οι αναρτήσεις.

ΕΔΩ

Υγ. Έκπληξη και συγκίνηση για μένα, προέκυψε και η "συνέντευξη" με τον κύριο Στέλιο Λημνιό,
Μέλος της Επιτροπής Πολιτών Αγώνα Βόλου!
Περισσότερα: ΕΔΩ!

Σάββατο, 28 Φεβρουαρίου 2015

Ανανεωμένη ΠΥΞΙΔΑ - ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ

Πρωτόγραφο:

Το κυκλάμινο ... στις 3 Μάη 2016, έκλεισε 10 (δέκα!) χρόνια .... "αέρα".

Σας ευχαριστεί και συγκινείται...
Χαίρεται και λυπάται...
Καμαρώνει και μετανιώνει...
Όλα μπερδεμένα.
Να είστε ΚΑΛΑ!
 
***

ΠΥΞΙΔΑ - ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ BLOG ΚΥΚΛΑΜΙΝΟΥ ΒΟΥΝΟΥ ή Κατερίνας Δε.Στα.Πα..


Σήμα απ' τον Μάη του 2006

******

Λόγω χρόνου, το ευρετήριο το αντέγραψα από την μπάρα ενός blog, οπότε, τρέχα γύρευε.
Κάποια λείπουν.
Η "ουσία" μένει.
Νομίζω;

****
Συλλεκτικό

Με ΠΑΡΕΑ το 2015

Γιάννης Ρίτσος

«Κυκλάμινο,
κυκλάμινο,
στου βράχου τη σχισμάδα,
πού βρίσκεις χρώματα κι ανθείς,
πού ήλιο και θεριεύεις ...»

Ήταν και θα είναι σφραγίδα μου!

Ήταν και θα είναι σφραγίδα μου!
Κυκλάμινο βουνού

Γιάννης Ρίτσος

«Το χειροκρότημα ούτε ανταμοιβή ούτε καταφύγιο. Ποιος είναι / αυτός που τον χειροκροτούν; Κι οι ξένοι ετούτοι ποιοι είναι; / Μήπως ο ξένος είμαι εγώ; Μεγάλη προσοχή τού δώσαν, / μεγάλη σημασία, χωρίς να ξέρουνε τη γλώσσα του. Και τον χρεώσανε. / Για να χρωστάει πάντα. / Για να χρωστάει και να μην έχει τίποτα δικό του, να μην έχει / δικιά του κλίνη, σώμα, εσώρουχα, νερό, τσατσάρα - / έτσι ψηλός, στημένος όρθιος πάνω στη δική τους περηφάνια, / στη δική τους ανάγκη. Κι εκείνος, στον αέρα, / να μη μπορεί να σκύψει μέσα του για λίγο, να χαμογελάσει - / βραδάκι, με βρεγμένα τζάμια, μ΄ ένα θαμπό φανοστάτη, / με βρεγμένα μαλλιά. Αφήστε μου, λέει, / μια σιωπηλή γωνιά να φάω κι εγώ το ψωμί μου, να ξύσω / μ΄ ένα σπιρτόξυλο το σβέρκο μου, χωρίς να με κοιτάει κανένας.»

Α - ΣΧΟΛΙΑ